Pociąg do Krakowa 2/2

– To w świat, panienki, w świat! – zapiszczała Patrycja, otwierając drzwi pensjonatu i wychodząc prosto na mróz. Zatrząsnęła się, skuliła, ale nie wróciła z powrotem, tylko dzielnie przeskoczyła trzy betonowe stopnie, po czym odwróciła się na pięcie i z szerokim uśmiechem spojrzała na przyjaciół.

– A może zostaniemy w pokoju? – zaproponowała jeszcze Aśka, naciągając na czoło czapkę.

– Chodźmy! – odparła zadowolona Kamila, ruszając do Patrycji. Kuba tylko wzruszył ramionami i też opuścił pensjonat.

– Kraków, nadchodzimy! – powiedział Patryk, wsuwając swoją rękę pod ramię przyjaciela. Ten tylko spojrzał na niego z uśmiechem i pokiwał głową.

Pociąg do Krakowa 1/2

Nie jest to nic ambitnego. Zwykła scena z życia bohaterów, których możliwe, że jeszcze kiedyś bliżej poznacie :) Co prawda w oryginale mają po dwadzieścia cztery lata, a tu są osiemnastolatkami z roku 2013, więc trochę nagięłam im czasoprzestrzeń, ale chyba się nie obrazili ;) Nie przedłużając - zapraszam Was do poznania Patryka i Kuby, bądź też Patrycji i Kuby ;) 

***

Zima. Nie lubił jej. Wszystko dookoła umierało, razem z nim. Nawet ferie, dwutygodniowy odpoczynek od nauki wcale mu nie pomagały, bo co roku jego wakacje kończyły się na siedzeniu w domu przed komputerem. W końcu lepszy laptop, kołdra i ciepłe kakao niż śnieg po kolana, zimny wiatr odmrażający policzki i katar.

Tego roku jednak ferie będą inne; równie ciekawe co letnie. W końcu to ostatnia przerwa zimowa w jego życiu – już w maju matura, a później studia – trzeba ją wykorzystać.