wtorek, 23 czerwca 2015

Zmiany

W końcu musiał nadejść ten moment, jak już pewnie zauważyliście, na blogu od dłuższego czasu nic się nie pojawia. Wszystko to związane jest ze zmianą mojego trybu pisania, nie potrafię już robić tego sama. Od jakichś dwóch lat bazgrzemy sobie z Verry na boku opowiadania, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej, ale wreszcie postanowiłyśmy się za to zabrać i założyć coś razem. Teraz możecie znaleźć nas pod tym adresem: http://kennliot.blogspot.com
Co do tego bloga, nie usuwam go, teksty będą wisieć tak, jak wisiały wcześniej. Może kiedyś do nich powrócę, może nie – teraz nie mam chęci o tym myśleć. Zbyt wiele się zmieniło w moim życiu przez ostatni czas.

Raz jeszcze zapraszam na nową stronę, mam nadzieję, że nikt nie ma mi niczego za złe – przecież nie znikam z sieci. ;)

sobota, 7 lutego 2015

Rozdział 5. (Dzieci Ludwiczka)

Miałam mały "poślizg" z tym rozdziałem, właściwie to myślałam już, że nic więcej na blogu nie opublikuję, ale przyszła sesja i świat trochę się zmienił. Bo jak wiadomo, najpierw trzeba zamieść pustynię, a później można iść się uczyć. :) 


Betowała Akari

Maciej taki fajny, Maciej taki przystojny

Aleks zerknął za okno taksówki i spiął się jeszcze bardziej, gdy zauważył, że wjechali do tej części miasta do której lepiej było się nie zapuszczać nocą. Doskonale znał tu każdą ulicę, każdy zakamarek. Stare kamienice piętrzyły się nad zielonym seatem, jak jakieś zjawy z jego wspomnień. Pamiętał wieczory, gdy szedł tędy po szkole, a raczej po całym popołudniu przesiedzianym w bibliotece. Nienawidził wracać do domu, wolał już spędzić ten czas ze starą, bardzo niemiłą bibliotekarką, niż użerać się z pijanym ojcem.
– Straszna okolica – powiedział nagle taksówkarz, sprowadzając myśli Białeckiego do wnętrza samochodu. Spojrzał na starszego mężczyznę, którego dłoń na kierownicy podrygiwała w rytm sączących się z radia przebojów początku dwudziestego pierwszego wieku. – Tydzień temu była tu głośna sprawa, bo zadźgano siedemnastoletniego chłopaka nożem – mówił. Wyglądał na typ osoby, która wiedziała wszystko co działo się w mieście i zawsze z chęcią dzieliła się tym z innymi. Aleks zacisnął usta, ale nic nie odpowiedział – kiedyś też się takie rzeczy tu działy, pomyślał.

niedziela, 26 października 2014

Rozdział 4. (Dzieci Ludwiczka)

Betowała Akari

Cześć, synku

Otworzył lodówkę, zajrzał do środka i westchnął ciężko, zastanawiając się, po co powtarza tę czynność po raz dziesiąty. Przecież dobrze wiedział, że w środku znajduje się jedynie resztka keczupu, czerstwy chleb oraz kilka plasterków szynki konserwowej. Znów obszedł się smakiem. Liczył, że jedzenie magicznym sposobem pojawi się, gdy po dziesięciu minutach znów podejdzie do lodówki i przejrzy jej zawartość.
– Muszę zrobić zakupy – stwierdził bardzo inteligentnie i nawet spojrzał w kierunku przedpokoju, gdzie walały się jego trampki. Przez chwilę w myślach nawet je ubierał, ale ostatecznie stwierdził, że silniejsze od jego apetytu jest lenistwo. Wrócił do salonu, pociągając nogami w wielkich, wełnianych skarpetach, co dosyć śmiesznie wyglądało przy krótkich spodenkach i T-shircie. Zawsze było mu zimno tylko w stopy. Nawet latem chodził podobnie ubrany, gdy temperatura w mieszkaniu dobijała trzydziestu stopni, na nogach musiał mieć wielkie, ciepłe skarpety.

sobota, 13 września 2014

Mała przerwa

Niestety, ale musicie teraz uzbroić się w cierpliwość. Szykuje mi się przeprowadzka, a to zawsze wiąże się z masą rzeczy, które trzeba załatwić. Myślę, że już jakoś za tydzień albo dwa wszystko się uspokoi i usiądę do pisania z czystym sumieniem. :) A później pewnie powstanie nawał tekstów zainspirowanych nowym miastem, więc mam nadzieję, że tym Wam wszystko zrekompensuję. 

środa, 27 sierpnia 2014

Rozdział 3. (Dzieci Ludwiczka)

Betowała Akari

Szczurze porozumienie

Aleks patrzył na przystojną twarz Macieja, który właśnie opowiadał mu jakąś śmieszną historię na temat tajnego klubu. Nie wsłuchiwał się zbytnio w jego słowa, skupiał się bardziej na dużych, kształtnych wargach, które co chwilę układały się w lekki uśmiech. Nigdy by nie pomyślał, że spotka takiego faceta w takim miejscu.
– Naprawdę masz aż trzydzieści osiem lat? – zapytał ze zdziwieniem Aleks, nie przejmując się, że zabrzmiał niegrzecznie. Pod tym względem różniło ich naprawdę wiele, Maciej starannie dobierał słowa, a on mówił wszystko co mu ślina na język przynosiła. Zawsze tak robił, nigdy nie zastanawiał się nad tym, co ma powiedzieć. Był też bardzo impulsywny i działał pod wpływem chwili, zdawałoby się, że zupełnie inaczej niż Maciej. Aleksander w pewnym momencie miał nawet wrażenie, że mężczyzna odpowiednio do sytuacji dobierał każdy ruch i gest. Może właśnie to Białeckiego tak w nim pociągało? Ta kultura i porządek. Oprócz tego nowopoznany był też bardzo otwartym i przyjaznym człowiekiem, zupełnie innym niż Krzychu. A na dodatek, jakby jeszcze tych wszystkich zalet Aleks naliczył zbyt mało, był naprawdę przystojny, w ten nieprzeciętny sposób.

Mój banner:

Mój banner:

Obserwatorzy